Sustainability: De discussie naar een hoger niveau

27 maart 2019 - Om licht te werpen op een onderwerp dat Mazars na aan het hart ligt vroegen we de Economist Intelligence Unit (EIU) onderzoek te doen naar de relatie tussen regelgeving en duurzaamheid. In dit artikel wordt onderzocht hoe duurzaamheid via regelgeving kan worden gemeten én gestimuleerd. Ook wordt ingegaan op de verschillen tussen landen en regio's als het gaat om de invoering van duurzame praktijken.

Een vast onderdeel van de bedrijfsstrategie

Sinds de jaren zestig, toen duurzaamheid voor het eerst aandacht kreeg als onderdeel van maatschappelijk verantwoord ondernemen (MVO), zijn bedrijven en investeerders heel anders tegen het onderwerp gaan aankijken. Werden de duurzaamheidsinspanningen eerst alleen jaarlijks aan de aandeelhouders gemeld als onderdeel van de bredere maatschappelijke en ethische verplichtingen, tegenwoordig is duurzaamheid bij veel bedrijven een vast onderdeel van de bedrijfsstrategie.

Er is nog geen wereldwijde overeenstemming over de eisen die worden gesteld aan rapportage over maatschappelijk verantwoord of duurzaam ondernemen. Op regionaal niveau is die er wel: de Europese Unie (EU) kent bijvoorbeeld uniforme duurzaamheidsrapportage, die wordt gehandhaafd middels Richtlijn 2014/95/EU. De grootste stimulans voor bedrijven om duurzaamheid onderdeel te maken van de bedrijfsactiviteiten komt echter uit een andere hoek: de globalisering van toeleveringsketens en de toenemende druk die investeerders, aandeelhouders, niet-gouvernementele organisaties en het grote publiek uitoefenen op bedrijven om te rapporteren over ESG-risico's. Het gevolg is dat er grote verschillen bestaan in de manier waarop in de VS, de EU en Azië kaders, programma's en wetgeving worden ontwikkeld om de wereldwijde transitie naar duurzaamheid te realiseren.

EUROPA – DE MACHT VAN HET GELD

In januari 2018 presenteerde de Europese Commissie (EC) plannen om duurzaamheid te verankeren in het Europese financiële stelsel. De commissie deed voorstellen voor invoering van een classificatiesysteem voor ‘duurzaamheid’ en van maatregelen om voorwaarden te stellen aan rapportage-eisen voor bedrijven en aan de plichten van vermogensbeheerders tegenover investeerders.  

Veel van de suggesties van de EC worden al doorgevoerd. In 2019 moet overeenstemming worden bereikt over verdere Europese wetgeving om de financiële sector te dwingen de € 180 mld te betalen die jaarlijks nodig is om de Europese klimaatdoelen te kunnen halen.    

CHINA – DUURZAAMHEID EN ECONOMISCHE TOEGEVOEGDE WAARDE

In China heeft de snelle economische groei ervoor gezorgd dat het land nu geconfronteerd wordt met een aantal van de grootste milieuproblemen ter wereld. Hoewel het land erkent dat er investeringen nodig zijn, beschouwt het duurzaamheid als een kans voor Chinese bedrijven om innovatieve technologieën te ontwikkelen waarmee de Chinese export binnen de waardeketen een stap omhoog kan maken. Milieu-investeringen moeten zich terugbetalen, zo is de Chinese gedachte. Door de nadruk te leggen op onderzoek en ontwikkeling hoopt China wereldleider te worden in milieutechnologie. 

Intussen kampt het land wel met de sociale en economische spanningen die zijn ontstaan naarmate het land zich ontwikkelde. Als deze duurzaamheidskwesties niet worden aangepakt, kan dat in de toekomst grote gevolgen hebben voor de kosten, de reputatie en de groei van bedrijven in China.

VS – VERZET VANUIT STATEN EN DE MARKT

President Donald Trump heeft heel duidelijk kenbaar gemaakt geen voorstander te zijn van klimaatinitiatieven. Maar niet iedereen is het met hem eens. In juni 2018 verwierp de Amerikaanse Senaat zijn plannen voor forse kortingen op onderzoeksbudgetten voor hernieuwbare energie en individuele staten ontwikkelen hun eigen projecten waarvoor geen federale regelgeving nodig is.

Individuele staten voeren de druk tegen steenkool verder op. Zo heeft Californië ambitieuze doelen gesteld voor schone energie. Andere staten weren vervuilers en stimuleren elektrisch rijden en vervuilingslimieten. En waar staten zelf verzaken, doet de marktwerking zijn werk.  Consumenten eisen verandering en bedrijven moeten daar wel op reageren.

TERREINWINST

Naarmate ze verplichte regelgeving uitvoeren, beginnen bedrijven de voordelen van een duurzame aanpak in te zien: voor hun activiteiten, uitgebreidere risicobeheersing, versterking van de relatie met stakeholders, kostenbesparingen, waardecreatie en een betere marktpositie. 

Duidelijk wordt in elk geval dat een verbetering van de huidige vrijwillige normen en praktijken een duurzame toekomst bereikbaarder maakt voor bedrijven, de maatschappij en de overheid. Regelgeving moet zeker een rol spelen, maar kan ook worden gebruikt om te stimuleren in plaats van alleen te bestraffen. 

MEER WETEN?

Wilt u meer weten over dit onderzoek? Neem dan gerust contact met ons op!